جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

[ad_1]

جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

 

 

جدید ترین و داغ ترین عکس های بازیگران و ستاره های ایرانی را به همراه خانواده شان برای شما علاقمندان سینما آورده ایم. عکس های خانوادگی هنرمندان , در این مقاله جدید ترین عکس های خانوادگی هنرمندان سرشناس و پرطرفدار کشورمون ایران را برای شما آورده ایم .

 

 

جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگراناشکان خطیبی و همسرش آناهیتا درگاهی
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگرانبابک حمیدیان و همسرش مینا ساداتی بازیگران سینمای کشور ایران
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگرانحدیثه تهرانی در کنار همسرش
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

مانی رهنما در کنار پسرش پارسا رهنما

 

 

 

جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

منوچهر هادی کارگردان سینمای کشور ایران و دخترش سوفیا
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگران

آرتا جهانبخش پسر بابک جهانبخش خواننده سرشناس کشورمون
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگراندانیال عبادی بازیگر سینمای کشورمون و خواهرزاده اش
جدیدترین عکس های خانوادگی و خصوصی بازیگراننیوشا ضیغمی بازیگر سینمای کشور ایران و همسرش آرش پولادخان در تخت جمشید شیراز

Article source: http://www.parsnaz.com/%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C.html

[ad_2]

لینک منبع

زیبایی‌های ایران از نگاه عکاس نشنال‌جئوگرافیک

[ad_1]

زاوش محمدی: مصطفی سون در سیواس
ترکیه به دنیا آمده و بعد از ۱۸ سال عکاسی و ویراستاری حرفه‌ای عکس در روزنامه‌های
معتبر ترکیه، ناگهان به همه آنها پشت می‌کند و تصمیم می‌گیرد که شخصی و برای دل
خودش در خیابان‌های استانبول عکاسی کند. می‌گوید عکاسی خیابانی را برای دغدغه‌های
شخصی خودش دنبال می‌کند و این وسیله امرار معاشش
نیست. برای او خیابان و کوچه‌ها، فلسفه خاصی برای خود دارند و برای کشف این فلسفه
است که سال‌هاست در بین خیابان‌ها می‌چرخد، با مردم حرف می‌زند و از واقعی‌ترین
حالت‌های آدم‌ها عکس می‌گیرد.

می‌گوید واقعی‌ترین حالت‌های
آدم‌ها را بدون هیچ نقابی فقط زمانی که تنها در خیابان‌های اطراف محل زندگی و محله‌هایشان
هستند، می‌توان دید. برعکس فضاهای بسته و داخلی، خیابان سرشار از زندگی، زایش، هارمونی،
حقیقت، رهاشدگی و آزادی است.

عکس‌های این عکاس با حال و هوای خاصش را همه مردم ترکیه در
روزنامه، مجلات و کتاب‌ها و… می
شناسند. اما همزمان با رواج اینستاگرام با شناختی که از رسانه‌ها و مخاطبان کار
هنری دارد، صحفه شخصی‌اش را ایجاد می‌کند و تمام عکس‌های آرشیوش را که از شروع کار
عکاسی‌اش گرفته در صفحه شخصی‌اش می‌گذارد و پس از مدتی نه چندان طولانی عکس‌هایش
از سراسر دنیا شیفتگان و طرفدارانی می‌یابد.

حالا دیگر به عنوان عکاس
خیابانی چهره‌ای شناخته شده در بین میلیون‌ها طرفدار است و این صفحه به گفته خودش
آلبوم دیجیتال اوست. او می‌گوید تمام محبوبیتش را با مجموعه عکس‌هایی که متعلق به
خود اوست به دست آورده و معتقد است اینستاگرام کمک بزرگی به عکاسان، هنر و حتی
ترویج سفر و توریسم کرده است و نوشته‌های زیر تمام سلفی‌ها این جمله را فریاد می‌زند
که «من هم وجود دارم.»

این
عکاس ترک، با یک و نیم میلیون فالوئر در سرتاسر جهان این روزها اعجوبه‌ای در
فضای اینستاگرام به شمار می‌رود. عشقی که او به استانبول دارد بی‌انتهاست و به
گفته خودش، در کوچه پس کوچه‌های ناشناخته استانبول حقیقت خود را پیدا کرده است.
سفر جزو جدایی ناپذیر زندگی مصطفی است و شخصیت و سبک زندگی خاص او عکس‌هایش را نیز
متمایز کرده است.

در سال‌های
اخیر به آمریکا، فیلیپین، غنا، سنگاپور، فرانسه، سوییس، هلند،آلمان، یونان، ایتالیا، استرالیا، کویت، اردن، اسپانیا، ایران و … سفر کرده است و عکس‌های خیابانی او همچون داستانی مصور، غم‌ها، شادی‌ها،
فقر و زوایای پنهان زندگی مردمان جهان را از دریچه دوربینش به نمایش گذاشته است.

او چندی پیش برای بار سوم به ایران سفر کرده بود و به این بهانه در کافه خبر
با او گفت و گویی داشتیم. سون با رضا عابدینی جهانگرد ایرانی پروژه صلح را شروع
کرده‌اند که در ادامه می‌خوانید.

این چندمین بار است که به ایران آمده‌اید و چرا؟

مصطفی سون: برای اینکه بخواهم بگویم چرا
ایران را انتخاب کرده‌ام، هیچ جواب قانع کننده‌ای ندارم. از سال ۹۴ عکاسی می‌کنم و
همیشه دنبال این بوده‌ام که سوژه‌های تازه‌ای داشته باشم و همیشه ایران برای من یک
هیجان زیادی داشته و اینکه اینجا می‌آیم و اصلا احساس غربت نمی‌کنم، برای خودم هم
جای سوال است اما هیچوقت دنبال جواب این سوال نرفته‌ام که چرا من ایران را انتخاب
کرده‌ام. ولی اینجا احساس می‌کنم که انگار در کشور خودم هستم وهیچ احساس غربتی نمی‌کنم.
این احساس مبهمی که نسبت به ایران دارم را نمی‌خواهم ریشه یابی کنم که خدشه‌دار
شود. ولی مطمئنم که در پایان این پروژه و ماجرایی که در
ایران دنبال می‌کنم ناخودآگاه و خودبخود به این جواب خواهم رسید که چرا این علاقه
قلبی را نسبت به ایران دارم.

در مورد پروژه تان بیشتر توضیح دهید که چه
هدفی را دنبال می‌کنید؟

سون: در ابتدا این ماجرا و پروژه
با آشنایی با رضا [عابدینی]شروع شد و با رضا هم از طریق دوستم آیلین آشنا شدم. رضا ضمن
اینکه حالت رمانتیکی دارد، ایده‌آلی از جهانی که در آن هستیم هم دارد و برای اینکه
این ایده‌آل را به ثمر بنشاند، مدام سفر می‌کند. می‌دانیم که این ایده‌آل‌ها برای
اینکه به ثمر بنشیند، راه خیلی سختی در پیش دارند. همه می‌دانیم که دنیا خیلی کثیف‌تر
از آن چیزی است که ما تصور می‌کنیم. ولی اینکه بدانیم دنیا آنقدرها هم جای تمیزی
نیست، دلیل نمی‌شود که این سفرها را انجام ندهیم. می‌دانیم که میلیون‌ها نفر در
دنیا دنبال این ایده‌آل هستند. ما تصمیم داریم که در این سفرمان ایده‌آل‌هایی که
همه مردم و همان میلیون‌ها نفری که دنبالش هستند را به واقعیت تبدیل کنیم و این را
از طریق سفر می‌خواهیم که انجام دهیم. زبان عکاسی من دقیقا همان هدفی است که رضا
دنبال می‌کند.

مصطفی سون

این‌طور بگویم من و رضا بدون اینکه اصلا خبر داشته باشیم، مدت‌های زیادی است که
به طور مجزا داریم یک کار مشترک می‌کنیم. یعنی رضا سفر می‌کند و توریست است و من
یک عکاسم ولی هدف‌مان یکی است. گذر زمان برای اینکه این ایده‌آلی که در موردش حرف
زدم به واقعیت بپیوندد، باعث شد که من با رضا آشنا شوم و فکر می‌کنم که در زمان
مناسبی با هم آشنا شدیم. برای اینکه این ایده‌آل را به واقعیت تبدیل کنیم یا در
راه آن تلاش کنیم، وارد سفری می‌شویم که هدفش این است که هرچقدر بتوانیم با انسان‌های
بیشتری در ارتباط باشیم و به هر طریقی بتوانیم به این ایده‌آل رمانتیکی که
مدنظرمان است، دست پیدا کنیم.

آیا مقصد آن سفر مشخص است؟

سون: فعلا آنچنان مسیر مشخصی
ندارد ولی یقینا برای اینکه هدفمند شود، حتما باید مسیر و مقصد مشخصی داشته باشد.
ولی می‌خواهیم با یک گستردگی یکنواختی از کل ایران یک مسیری را انتخاب کنیم که
بتوانیم به همه جای ایران سفر کنیم.

آقای عابدینی، شما از آشنایی‌تان و هدف و برنامه مشترکی که با هم دارید،
بگویید.

رضا عابدینی: آشنایی مان از طریق لطف
خانم آیلین بوده است. من در داستان کمپین خودم گاهی سعی می‌کنم که یک مورد بین
فرهنگی را تجربه کنم و در زمان‌هایی که سفر می‌کنم، تلاشم این است که بتوانم یک
ارتباط بین فرهنگی را بین آدم‌هایی که در بیرون از ایران فعالیت می‌کنند، ایجاد
کنم بدین طریق که آنها را دعوت کنم و یک کار بین فرهنگی تعریف کنیم که یکی از نمود
آن، اجماع بین هنرمندان مختلف است. آنها تصور می‌کنند که هنر برای پیامی که ما
داریم، خیلی مهم است چون تلطیف می‌کند و با یک زیبایی خاصی آن را انتقال می‌دهد و
در این راستا که بتوانم این مفهوم را به جذابیت بصری‌ام نزدیک‌تر کنم که بتواند
اتفاق بیفتد، دلم می‌خواست که بتوانم یک هنرمند خارجی که تمام دنیا را دیده و زبان
تصویر را بهتر از هر کس دیگری بلد است، دعوت کنم که به ایران بیاید تا بتوانیم
پروژه مشترکی را تعریف کنیم.

پروژه‌ای که شاید از لحاظ مفهومی من روی آن کار کرده‌ام ولی از لحاظ تصویری و
جذابیت و جذابیت تصویری هنوز به آن تفاهمی که باید برسم، نرسیده‌ایم. درعین حال ما با
کشور ترکیه شباهت‌های بیش از اندازه داریم، با اینکه دو تا اقلیم متفاوت هستیم و
مردم متفاوت داریم. از آنجا که یکی هستیم، تفاوت‌ها به نظر معنی ندارد، بخصوص در
دورانی که در منطقه ما پر از آتش جنگ است و ما دچار مشکلات عدیده بشری و اجتماعی
هستیم. درنتیجه
احتیاج داریم غیر از امور بین کشوری، مسائل منطقه‌ای را ببینیم و نگاه
گسترده‌تری داشته باشیم. امیدواریم با پروژه آقای سون در ایران بتوانیم یک پوشش و
نگاه جدیدی از ایران را به دنیا نشان دهیم. در عین حال بتوانیم این قومیت‌های
مختلفی که در ایران وجود دارد را در کنار هم نشان دهیم و بعد بتوانیم ترکیه و
ایران را و در ادامه همه کشورهای منطقه را در این طرح بگنجانیم.
چون چیزی است که مختص ایران و یا ترکیه نیست بلکه اتفاقی است که باید در همه جای
دنیا بیفتد و این مشکلی است که هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود.

حضور ایشان در اینجا کمک می‌کند که ما پیام‌مان را خیلی قشنگ‌تر بدهیم که
واقعا برای ما فرقی نمی‌کند که ترک باشد، فارس باشد یا بلوچ باشد، هر جا که باشد،
هنرش کمک می‌کند که این اتفاق بیفتد. راجع به سفر ایران هم برای ما خیلی مهم است
که این سفر قومیت‌های مختلف ایران را پوشش دهد، تا بتوانیم از لحاظ تاریخی نشان دهیم که ایران از زمان‌های بسیار بسیار
قدیم محلی بوده که تمام اقوام مختلف ایرانی در کنار هم به خوبی زندگی می‌کرده‌اند. در
این زمینه، خانم آیلین هم چون از لحاظ تاریخی بسیار برجسته هستند، از لحاظ محتوایی
بسیار به ما کمک می‌کنند. غیر از اینکه لطف کردند و این آشنایی را تشکیل دادند، از
لحاظ محتوایی و بار داستان خیلی یاری دهنده هستند، همین طور سیامک تقی‌زاده. من
احساس خوبی دارم که یک اتفاق خوشایندی می‌افتد اینکه بتوانم در کنار بچه‌های
هنرمند یک کار قشنگی را تعریف کنیم که یک دید جدیدی از ایران به عنوان منادی صلح
باشد.

برای رساندن این پیام چقدر موفق بوده‌اید. بازخورد
سفرهایتان چگونه است؟

عابدینی: اولا معتقدم که اگر روزی به
این نتیجه رسیدیم که چقدر ارزشگذاری کنیم و بسنجیم، راه اشتباهی را رفته‌ایم. یک
نفر روزی از من پرسید که تابحال شمرده‌ای که چند تا کشور رفته‌ای؟ گفتم نه. پرسید
چرا؟ گفتم برای اینکه از زمانی که وارد این شوم که چند تا کشور رفته‌ام، فقط دلم
می‌خواهد که این عدد بیشتر شود و وارد یک راه اشتباهی می‌شوم. روش ما این است که
هر شخص باید به اندازه تلاش و همت خودش تلاش کند و نتیجه‌اش را به اتفاقاتی که می‌افتد،
واگذار کند. پیام من این است که هر کسی به اندازه خودش باید تلاش کند.

رضا عابدینی

اگر بخواهیم همیشه بسنجیم که چقدر موفق بوده، وارد یک بازی باطل شده‌ایم که
بیشتر دلمان می‌خواهد بیشتر روی مدیا اثرگذاری داشته باشد و وقتی می‌خواهیم روی
مدیا اثرگذار باشم، در واقع راه‌هایی را در پیش خواهیم گرفت که شاید از متن و روح
داستان دور باشد. اما اگر باز بخواهیم بسنجیم نسبت به زمانی که من شروع  کردم و اتفاقاتی که افتاده خیلی خیلی راضی
هستم. یعنی به نظر خودم من تلاش خاصی نکردم که این را خیلی گسترش دهم ولی به هر
حال بازخورد بسیار خوبی داشت. یعنی احساس می کنم که جامعه ما الان تشنه یک پیام
جدید، هویت جدید و یک امید است و ما مسئولیم که این پیام را برسانیم که امید هنوز
زنده است و هنوز همه اتفاقات بد نیفتاده و هیچ لزومی ندارد که فکر کنیم که همه چیز
از بین رفته. این اتفاقی است که داریم روزانه در جامعه مشاهده می‌کنیم که همه هر
روز ناراحتند و دائما خبرهای بد می شنویم؛ بمب گذاری، مشکلات اقتصادی، کشته شدن
آدم‌ها در اقصی نقاط دنیا و جنگ و این وظیفه هر شهروند جهانی و ایرانی است که به
اندازه خودش تلاشش را بکند ولی به هر حال من تا به امروز از همه کسانی که مرا
پشتیبانی کردند، خیلی تشکر می‌کنم که بیش از آنچه لایق هستم، بوده است.

تا حالا به کجاهای ایران سفر کرده‌اید و نظر شما در مورد
ایران و جاهایی که رفته‌اید، چیست و دوست دارید به کجاها بروید؟

سون: کاشان، اصفهان، ابیانه، شیراز و… قبل از اینکه سفر کنم یک ذهنیت راجع به ایران داشتم و این سفر باعث شد که
همه این ذهنیتم به واقعیت تبدیل شود. این سفر یک تجربه به من داد که هرچیزی در
مورد ایران می‌دانستم، کاملا واقعیت دارد. برای من بهترین قسمت این سفر این بود که
پنج، شش روز در سفر بودیم اما هیچوقت به هتل نرفتیم. به جاهایی رفتیم که مردم
بسیار مهربان بودند و با مهمان‌نوازی ما را پذیرفتند و حتی یکی از شب‌هایی که ماندیم،
صاحبخانه کلید را تحویل ما داد و رفت و خانه‌اش را کاملا در اختیار ما قرار داد که
برای من یکی از بهترین تجربه‌های زندگی‌ام بود. اینکه این دوستان کلید خانه‌هایشان
را تحویل ما دادند و رفتند و به ما اعتماد کردند، نشان می‌دهد که چقدر در راه
درستی قدم برمی‌داریم. کسی که این کار را با ما کرد اصلا از ایده‌آل‌های ما خبر
نداشت اما با این کارش نشان داد که ایده‌آل او هم به ایده‌آل ما نزدیک است و این
برای من خیلی خوشحال کننده بود. می‌دانم که میلیون‌ها نفر مثل آن کسی که خانه‌اش را در اختیار من قرار داد، هستند. می‌دانم که در این پروژه‌ای که آغاز کردیم
بارها و بارها این اتفاق خواهد افتاد و این نشان می دهد که چقدر در راه درستی قدم
برمی داریم.

چقدر از جاهای دیگر ایران شناخت دارید. چون شهرهای اصفهان،
کاشان و شیراز را حتی کسانی که به ایران نیامده باشند هم می شناسند و تنها کافی
است که یک سرچ در مورد مکان‌های دیدنی ایران بکند اما می‌دانیم که جاهای بهتر و
بکرتری هم در ایران هست که هم برای پروژه عکاسی و هم هدفی که آقای رضا
عابدینی در پیش دارند، مناسب‌تر است.

سون: البته من نمی‌توانم بگویم
که زیاد ایران را می‌شناسم و هر روز یکی مطلب تازه از اینترنت و منابع دیگر از
ایران یاد می‌گیرم ولی اصلا مهم نیست که دوست دارم کجاها را ببینم چون مطمئنم راهی
که ما آغاز کرده‌ایم یک روحی در درون خود دارد که در کشورها و شهرها و جاهای دیگر
دنیا هم اتفاق خواهد افتاد. ما دنبال این روح هستیم و اصلا مهم نیست که کجا بروم و
این کار را از ایران شروع کنم، مهم این است که این کار را یک روحی دارد و همه جای
دنیا این اتفاق خواهد افتاد. ایران همیشه برای من کشور جالبی بوده که همیشه در
موردش کنجکاو بودم و می‌دانم غرب، شرق، شمال و جنوب ایران آدم‌ها و مکان‌های
زیادی دارد و مطمئنم که ایران تجربه بی‌نظیری برای من خواهد بود.

عابدینی: برنامه ما اصلا این نیست که ایران را به صورت جغرافیایی بگردیم چون به اندازه این کافی این کار به طور تخصصی انجام شده است. هدف و پیام ما چیز دیگری است که با توجه به آن برنامه‌ریزی خواهیم کرد. به نظرم این پروژه‌ای است که یک‌سال زمان لازم دارد و هدف‌مان مفهوم دیگری است که واقعا روی آن می‌خواهیم کارکنیم. اصلا هدف‌مان این نیست که تمام طبیعت ایران را بگردیم باتوجه به اینکه عکاسی ایشان بیشتر جنبه اجتماعی دارد ولی می‌دانیم که هویت‌های ایران را ثبت می‌کنیم چرا که هدف‌مان انسانی است و این کنارهم قرار گرفتن، تفاوت‌ها را زیبا کرده است. جمله‌ای هم در گزارش قبلی گفتند که ایران قومیت‌ها و زبان‌های مختلف دارد و آدم‌ها با دین‌های مختلفی در آن زندگی می‌کنند و همه این آدم‌ها هستند که ایران را تشکیل داده‌اند و همه این آدم‌ها با اینکه متفاوت هستند، «ما» هستند و ما هم دنبال همین «مایی» هستیم که این آدم‌های مختلف تشکیل داده‌اند.

شما در شمالی‌ترین و جنوبی‌ترین نقاط ایران هم بروید این «ما» وجود دارد و در
تمام دین‌ها و زبان‌های مختلف چه ترک، بلوچ، مازنی و سیستانی زمین تا آسمان فرهنگ‌های
متفاوتی دارند ولی هدف همه ما یکی است. من احساس می‌کنم برای رسیدن به آن جزئیات
مردم ایران، رفتن در قسمت‌هایی مثل جاهایی که محروم تر هستند و کمتر دیده شده‌اند،
موثرتر است و برای خود آن مردم هم بهتر باشد.

بحث بر سر این است که عموما در میان شهرنشینان این دید وجود
دارد ولی در جوامع دیگر…

عابدینی: ممکن است کمی با هم اختلاف
نظر هم داشته باشیم. به شخصه دوست ندارم که تنها روی یک قشر کار کنم. اگر می‌گوییم
تفاوت نداریم و یکی هستیم، لزوما شهرنشینی با روستانشینی، پول‌دار با بی پول، چپی
با راستی، کرد با لر نباید تفاوتی بکند. ما تلاشمان این است که به زیبایی نمود دهیم ولی تا چه حد موفق باشیم، بستگی به تلاش‌مان دارد.
این قدمی است که برمی‌داریم مطمئنا این قدم کافی نخواهد بود و ممکن است کامل هم
نباشد اما شروعی است برای باز کردن باب گفتمان صلح؛ برای اینکه بتوایم این زبان
را به بقیه جهان هم منتقل کنیم، به ترکیه و کشورهای عربی برسانیم. درواقع نمی توانیم فقط هدفی مثل روستانشینان و محرومان را در نظر بگیریم.
وقتی حرف از مسائل اجتماعی می‌زنیم، همه یاد محرومان و بدبختی‌ها می‌افتند در صورتی
که این اشتباه است. جمع بودن همه اینها در کنار
همدیگر است که «ما» را تشکیل می‌دهد. ما می خواهیم «ما» تقویت شود نه اینکه اجازه
دهیم شهری‌ها از روستایی ها جدا شوند یا فقرا از بقیه. این ما بودن باید حفظ شود،
چه در ترکیه و چه در خاورمیانه و چه در کل جهان. دقیقا همان اتفاقی که هر روز
برعکس آن اتفاق می‌افتد و ما وظیفه خودمان می‌دانیم تا جایی می‌توانیم تلاش کنیم
این اتفاق نیفتد.

۵۷۲۴۳

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687628

[ad_2]

لینک منبع

حمایت کیهان از بهنوش بختیاری،الهام چرخنده،شهاب حسینی،امین حیایی،مهران مدیری/دفاع از تتلو بدون ذکرنام

[ad_1]

برخوردهای خصم‌آلود با هنرمندان آن هم از سوی
جریان‌هایی که داعیه دار آزادی بیان هستند تازگی ندارد و سال هاست که در
فضای فرهنگی و رسانه‌ای ما اتفاق می‌افتد. شبکه‌های ماهواره‌ای ضدایرانی و
شبکه‌های اجتماعی نیز به کمک گروه‌های فشار آمده‌اند و به رفتارهای آنها
ضریب می‌دهند.

توهین به هنرمندان به خاطر انجام اعمالی مغایر با منافع
این گروه‌ها از اواخر دهه ۸۰ شروع شد. از آن دوران بود که هنرمندان و
بازیگرانی که در فیلم‌های ضدفتنه ۸۸ حضور یافته بودند با تندترین واکنش‌ها
از سوی تمامیت خواهان مواجه می‌شدند. مثل برخوردهایی که با بازیگرانی چون
«امین حیایی» و «علی‌رام نورایی» شد. حتی کار به جایی رسید که اگر یک
بازیگر در زندگی شخصی خود، رفتاری برخلاف فرهنگ این جریان‌ها بروز می‌داد
هم به موج تخریب و توهین بر‌می‌خورد. نمونه بارز چنین هنرمندانی، «پروانه
معصومی» و «الهام چرخنده» بودند.
«شهاب حسینی» هم حتی از گزند این
گروه‌ها در امان نماند! این بازیگر ، سال گذشته و پس از آنکه جایزه بهترین
بازیگر جشنواره کن را دریافت نمود و آن را به ساحت مقدس امام زمان(عج)
تقدیم کرد، با رفتارهای پرخاشگرانه گروه‌های به اصطلاح دموکراسی خواه مواجه
شد. البته شبکه‌های ماهواره‌ای نیز شهاب حسینی را بی‌نصیب نگذاشتند؛
بی‌بی‌سی فارسی، من‌و‌تو، صدای آمریکا و همچنین شبکه‌های مبتذل سلطنت‌طلب،
گزارش‌هایی توأم با عصبانیت و ناراحتی را علیه این بازیگر ایرانی پخش
کردند.مجری اخبار شبکه بی‌بی‌سی با حالتی از تأسف بیان کرد که شهاب حسینی
جایزه خود را به امام زمان تقدیم کرده است! شبکه من و تو هم نسبت به شهاب
حسینی ابراز ناامیدی کرد و تاکید نمود که این بازیگر می‌توانست این جایزه
را در دلش به امام زمان(عج) تقدیم کند! شبکه صدای آمریکا هم شهاب حسینی را
«وابسته» توصیف کرد!
اما این موج در سال‌های ۹۵ و ۹۶ و در آستانه
برگزاری انتخابات ریاست جمهوری افزایش یافت. اگر تا قبل از این موقع، تخریب
هنرمندان فقط به لمپن‌های فعال در فضای مجازی یا شبکه‌های ماهواره‌ای
معاند محدود می‌شد، از این زمان رسانه‌های رسمی دولتی نیز وارد میدان شدند!
به طوری که کوچک‌ترین انتقادی از دولت، با توهین‌های این رسانه‌ها همراه
بود. نمونه بارز چنین ماجرایی، فحش‌های رکیک رسانه‌های اصلاح‌طلب به مهران
مدیری بود.
صحبت‌های بهنوش بختیاری در مراسم سالگرد تأسیس فارس پلاس که
از اهانت‌های عده‌ای به وی به خاطر ستایش از شهدای مدافع حرم سخن گفته بود
نشان می‌دهد، جریان‌های تمامیت خواه مدعی آزادی بیان در برخورد با
هنرمندان حتی به خودی‌های خود نیز رحم نمی‌کنند و هنرمندانی از جبهه خودشان
را نیز در صورت بروز رفتاری مغایر با منافع خود، هدف تخریب قرار می‌دهند.

۴۵۳۰۲

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687938

همچنین ببینید

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سیدرضا صالحی‌امیری که شامگاه یکشنبه ۲۵ تیر خود را به انتهای …

[ad_2]

لینک منبع

کارگردان «فیتیله»: چرا تازه پس از اتفاق به فکر می‌افتیم/ تا کی باید برنامه‌های بی‌هدف روی آنتن ببریم

[ad_1]

محمد مسلمی درباره لزوم آموزش‌ ایمنی جنسی به کودکان از سوی رسانه و اینکه تلویزیون تا چه میزان خود را موظف می‌داند مسائل آموزشی را پررنگ‌تر به کودکان آموزش دهد، مطالبی را بیان کرد.

این مجری و کارگردان حوزه‌ کودک اظهار کرد: متأسفانه در کشور ما هر اتفاقی که می‌افتد تازه ما را به فکر فرو می‌برد که چه باید بکنیم و چرا پیش از این به فکر نبودیم. سیستم بدی جا افتاده است. ما حاضریم سیل، زلزل

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687947

همچنین ببینید

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سیدرضا صالحی‌امیری که شامگاه یکشنبه ۲۵ تیر خود را به انتهای …

[ad_2]

لینک منبع

یک مدیر سینمایی: بسیاری از فیلم‌های توقیفی نه مخل امنیت نظام بودند نه از خط قرمزهای اصلی گذشته‌اند

[ad_1]

ابراهیم‌ داروغه‌زاده کمتر از ۴۰ روز است که به جای حبیب ایل‌بیگی بر مسند معاونت ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی تکیه زده است؛ معاونتی که بی‌شک مهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین بخش سازمان سینمایی محسوب می‌شود و بیشتر هم از آن به عنوان محلی برای سانسور و ممیزی فیلم‌های سینمایی یاد می‌شود.

داروغه‌زاده که تحصیلاتش در رشته پزشکی است و سابقه مدیریت در جشنواره فیلم فجر و معاونت فرهنگی بنیاد سینمایی فارابی را هم دارد در حالی معاون سازمان سینمایی شده است که دولت یازدهم به روزهای پایانی عمر خود رسیده و با معرفی کابینه و تشکیل دولت دوازدهم مشخص نیست چه تغییراتی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نیز سازمان سینمایی رخ می‌دهد و آیا مدیران جدید در این سازمان ماندگار خواهند بود یا خیر!

با این حال معاون جدید ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در همان بدو ورود و شروع کار خود مسئول کمیته‌ای برای رسیدگی به فیلم‌های توقیفی سینما شد که در چند وقت اخیر به یکی از مهم‌ترین سوژه رسانه‌های سینمایی تبدیل شده است. علاوه بر این به نظر می‌رسد داروغه‌زاده در همین مدت کم، تصمیم‌هایی گرفته یا نظراتی داده است که باعث شده در بین جماعت سینمایی حرف و سخن‌هایی از سخت‌گیری‌های زیاد او در بخش ممیزی پیچیده شود؛ مسئله‌ای که او نه تنها آن را رد نمی‌کند بلکه تاکید می‌کند، «من در اصول خیلی سخت‌گیر هستم و اصلا کوتاه نمی‌آیم. بنابراین موضوعاتی که برای برخی نهادها یا رسانه‌ها مهم است و باعث می‌شود واکنش‌هایی به نمایش برخی فیلم‌های سینمایی داشته باشند برای من هم مهم است و فکر نمی‌کنم کسی بتواند بیشتر از خودم سخت‌گیری کند.»

داروغه‌زاده که دبیری جشنواره سلامت را هم برعهده دارد، این نظرات قاطعانه را در حالی در گفت‌وگو با ایسنا مطرح کرد که در عین حال معتقد است، فیلم‌هایی همچون «خانه پدری»، «آشغال‌های دوست‌داشتنی» و «عصبانی نیستم » با توجه به بازنگری ها و إصلاحاتی که انجام شده ، مشکلی برای اکران ندارند.

این فرصت را از خودم نگرفتم

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در ابتدای این گفت‌وگو در پاسخ به اینکه چطور حاضر شد در آستانه تشکیل دولت دوازدهم و نامشخص بودن وضعیت مدیریتی وزارت فرهنگ و نیز سازمان سینمایی در این معاونت شروع به کار کند؟ بیان کرد: اگر به شکل فلسفی بخواهیم با این مسئله همراه شویم باید بگویم هر روزی که زندگی می‌کنیم می‌تواند آخرین روز زندگی ما باشد پس بهتر است اگر می‌توانیم، در آن روز کاری را انجام دهیم که در صورت انجام ندادن پشیمان خواهیم شد بنابراین حتما آن را انجام دهیم. در این‌باره آقای حیدریان (رییس سازمان سینمایی) و مشاوران ایشان فکر کردند شاید من بتوانم در این جایگاه کمکی کنم و من هم پذیرفتم؛ یعنی فکر کردم حتی اگر یک یا دو ماه هم حضور داشته باشم و بتوانم کارمفیدی انجام دهم خوب است که کمک کنم و این فرصت را از خودم نگرفتم.

وی درباره دبیری جشنواره سلامت هم با اشاره به زمان برگزاری آن در ابتدای شهریورماه گفت: آن جشنواره دیگر کمتر وقت مرا می‌گیرد چون مدیر اجرایی دارد و کارهایش طبق روال دنبال می‌شود.

درباره‌ی «مادر قلب اتمی» ما تماسی برای پایان دادن به اکران فیلم نداشتیم

داروغه‌زاده در ادامه در پاسخ به اینکه آیا پیش‌بینی می‌کرد در همین ماه‌های ابتدایی کارش با چالش فیلم‌هایی همچون «اکسیدان» یا «مادر قلب اتمی» و انتقادهایی که از سوی نمایندگان مجلس مطرح شد روبرو شود؟ اظهار کرد: درباره «مادر قلب اتمی» اول بگویم که برخلاف آنچه رسانه‌ای شد ما اصلا تماسی برای پایان دادن به اکران فیلم نداشتیم و اکران این فیلم طبق مصوبه شورای صنفی نمایش به دلیل پایین آمدن کف فروش تمام شد.

خیلی از نقدهای مطرح شده،رنگ بوی سیاسی داشته

وی ادامه داد: چالش‌های دیگر هم به نظرم قابل پیش‌بینی بود چون در شرایط معرفی کابینه جدید به مجلس هستیم و خیلی از نقدهایی که درباره فیلم‌ها و عملکرد مدیران سینما مطرح می‌شود رنگ و بوی سیاسی داشته و با اهداف دیگری انجام می‌شود. با این حال ما آن‌ها را هم خوشبینانه نگاه می‌کنیم و با نگاه فرهنگی مورد ارزیابی قرار می‌دهیم.

او درباره کمیته‌ رفع توقیف فیلم‌ها نیز اظهار کرد: باید اول جایگاه این کمیته را مشخص کنیم چون تصوری که وجود دارد این است که شاید این کمیته تصمیم‌گیر باشد، ولی آنچه در نظر سازمان سینمایی است این است که برخی فیلم‌هایی که برای اکران با مشکل روبرو شده‌اند با تغییراتی در برخی سکانس‌ها می‌توانند نمایش داده شوند و این کار براساس توافق و تفاهم با اعضای کمیته میان تهیه‌کننده صورت می‌گیرد که بعد در قالب یک پیشنهاد به شورای پروانه نمایش ارائه خواهد شد تا در آنجا به شکل قانونی مجوز بگیرد.

این مدیر فرهنگی با بیان اینکه به نتیجه کار خوش بین است، اضافه کرد: فکر می‌کنم بسیاری از فیلم‌هایی که بررسی می‌شوند قابلیت رفع مشکل‌ از آن‌ها وجود دارد البته اگر نخواهند در مظان جریان‌های سیاسی خارج از حوزه فرهنگ قرار گیرند چون برای بسیاری از آن‌ها سوءتفاهماتی ایجاد شده که قابل رفع است و نگرانی ایجاد نمی‌کند و ممکن است خیلی موارد نادری باشند در میان فیلم‌ها که مشکل‌شان را نمی‌توانیم حل کنیم. بنابراین بسیار امیدوارم که پس از پایان کار کمیته، شورای پروانه نمایش به این فیلم‌ها مجوز اکران دهد. کما اینکه برخی از این فیلم‌ها از قبل مجوز نمایش گرفته بودند و بعد دچار سوءتفاهماتی شدند.

سرنوشت «خانه پدری»

داروغه زاده در پاسخ به اینکه اگر به طور مصداقی بخواهد درباره فیلم‌ها صحبت کند، وضعیت «خانه پدری» را که گفته شده بررسی‌اش به پایان رسیده چگونه اعلام می‌کند؟ توضیح داد: برای هر کدام از فیلم‌ها باید این موضوع در نظر گرفته شود که چه بخشی از جامعه و چه نهادی با فیلم مشکل پیدا کرده است. برای رفع مشکل فیلم «خانه پدری» راه اول این است که با تهیه‌کننده گفت و گو کنیم تا آن سکانسی که بحث ایجاد کرده (ضربه زدن به سر دختر و کشتن او) حذف شود ولی اگر اصرار داشته باشند که آن صحنه در فیلم باشد پس باید رده سنی برای تماشاگران فیلم تعیین کنیم.

او البته پس از اینکه یاداوری شد این محدودیت‌ها قبلا هم درنظرگرفته شده بودند و اتفاق جدیدی نیست صحبت دراین باره را به بخشی دیگر موکول کرد و در تحلیلی آسیب شناسانه از سینمای امروز ایران گفت:به نظرم وضعیت الان سینما مطلوب نیست. فیلم‌های ما به تدریج هم از جنبه هنری و هم از جنبه محتوا و پیامی که باید داشته باشند و نیز از جنبه سینما بودن و جذب مخاطب دچار مشکل شده‌اند. درواقع سینمای ما به سمتی میل می‌کند که در آن یکسری فیلم‌ها مثل فیلم‌های کمدی سطحی بخش اعظمی از فروش سالانه را به خود اختصاص می‌دهند.

مسیر سینمای ما به سمت فیلم‌های کمدی نازل و سطحی دارد می‌رود

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی افزود: مسیر سینمای ما به سمتی می‌رود که فیلم‌های کمدی نازل و سطحی جای فیلم‌های جدی و کمدی خوب که ذائقه مخاطب را بالا ببرد و نیز جای فیلم‌های ارزشمند و فاخر و دارای معنا و مفهوم و حتی جای فیلم‌های هنری را گرفته است.

وی خاطرنشان کرد: باید دید چرا این اتفاق افتاده است؟ آیا سینماگران دوست دارند در این مسیر باشند یا مسئولان آن‌ها را به این سمت کشانده‌اند؟ یا سیاست‌های دراز مدت و رویه برخورد با فیلم‌ها سینماگران را به این سمت سوق داده است؟

نگرانی که به اعضای شورای پروانه ساخت و نمایش منتقل می‌شود

او با بیان اینکه به طور طبیعی فیلم‌های سینمایی اجتماعی حرفی برای گفتن دارند و نقدی همراهشان است، گفت: ظرفیت نقد پذیری در جامعه ما کم است و این سوال مطرح است که اگر فیلمی جدی بسازیم که در آن یک قشری از جامعه مثل پزشک‌ها ، پلیس ، قاضی یا بخشی از روحانیت را به درستی نقد کند آیا ظرفیت پذیرش آن وجود دارد؟ البته جواب مشخص است، پس این عدم پذیرش به مدیران سیاست‌گذار در ارشاد و سازمان سینمایی و نیز اعضای شورای پروانه ساخت و نمایش منتقل می‌شود و طبیعتا شورای پروانه ساخت و نمایش این فیلم‌ها را با نگرانی بیشتری مورد بررسی قرار می‌دهد در نتیجه برای فیلم‌سازی که می‌خواهد فیلمی جدی و با حرف و پیام خاصی بسازد ناامنی ایجاد می‌شود، چون برداشت‌های خاصی از فیلم او صورت میگیرد.

داروغه زاده گفت: همه این‌ها شرایط را به جایی می‌رساند که بخش خصوصی فکر می‌کند سرمایه‌اش کجا می‌تواند تضمین بازگشت داشته باشد؟ از طرف دیگر نهادهایی هم هستند که با بودجه بیت‌المال باید فیلم بسازند، مثل فارابی، سازمان سینمایی اوج، حوزه هنری، انجمن سینمای دفاع مقدس و شهرداری‌ها. این‌ها از بودجه عمومی ارتزاق می‌کنند تا فیلم‌های واجد ارزش تولید کنند؛ ارزش‌هایی که مدعی آنها هستیم. در حالی که تعداد فیلم‌های خوبی که این ارگان‌ها وظیفه ساخت‌اش را دارند خیلی کم است و تهیه‌کنندگان، الگویی از آن طرف نمی‌بینند چون این سازمان‌ها خودشان فیلمی که مخاطب را جذب کند ندارند تا مثلا به بخش خصوصی آدرس دهیم که اگر بخواهید، می‌شود فیلمی ارزشمند ساخت که نه کمدی سطحی باشد و نه مشکل داشته باشد و در عین حال با مخاطب انبوه ارتباط برقرار کند.

باید به سینماگران اجازه داد که دولت را نقد کنند

او با تاکید براینکه تمام مخاطبان سینما این طور نیستند که دوست داشته باشند فیلم‌های کمدی آن هم در شکل سطحی بینند، گفت: محدودیت‌ها شرایط را به سمتی برده که این فیلم‌های سطحی پررنگ شده‌اند و الان اگر یک بررسی ساده کنیم می‌بینیم بخش مهمی از فیلم‌های خوب، جدی و تأثیرگذار این سال‌ها توقیف شده‌اند؛ یعنی فیلم‌هایی که حرفی برای گفتن دارند، هر چند ممکن است ما از آن حرف خوشمان نیاید برای اکران عمومی دچار مشکل شده‌اند. می‌خواهم بگویم این دولت باید پذیرش بیشتری داشته باشد؛ دولتی که با وعده شنونده‌ی حرف مردم بودن و آزادی‌های بیشتر فکری، اجتماعی واندیشه‌ای برسرکار آمده باید ظرفیت نقدپذیری خود را افزایش دهد. پس باید به سینماگران اجازه داده شود که رفتار بخش‌های مختلف دولت را نقد کنند و بعد به نهادهای دیگر جامعه برسیم. این نهادها حتی ممکن است مردم باشند. این طور نمی‌شود که فیلم بسازیم و مردم را مسخره کنیم و همه شاد باشند و به همه هم مجوز بدهیم بعد وقتی فیلمی به طنز ساخته شد که نهادی را نقد یا گفت‌وگویی را در جامعه آغاز کرد دچار مشکل شود. باید بپذیریم که به هر حال جای بخشی از این نقدها و گفت‌وگوها در سینماست، آن هم پس از نمایش فیلم نه قبل از آن.

فیلم‌های توقیفی مُخل امنیت نظام نبودند

داروغه زاده در پاسخ به اینکه آیا با این نظراتی که دارد می‌توان امیدوار بود که تمام فیلم‌های توقیفی مجوز اکران بگیرند؟ اظهار کرد: من معتقدم فیلم‌هایی که در این سال‌ها توقیف کردیم هیچ کدام نه مُخل امنیت نظام بودند و نه خط قرمزهای مهم را رد کرده بودند، یعنی شاید یکی دو مورد باشد که خلاف مصالح اصلی یا امنیت نظام پیش رفته باشند که قابل اکران نبودند و باقی بیشتر سوءتفاهم است.

وی همچنین در ادامه در برابر این نکته که امنیت خاطر برای فیلمساز را ابتدا سازمان سینمایی باید ایجاد کند تا سراغ فیلم‌های سطحی کمدی نرود، پاسخ داد: سازمان سینمایی تابع شرایط جامعه است. حرف من این است که این نگاه و ظرفیت نقد باید در جامعه ایجاد شود. نهادها و رسانه‌هایی هستند که بعضی وقت‌ها سوءبرداشت‌هایشان به فشارهایی تبدیل می‌شود که مسئولان را وادار می‌کند تا علیرغم نظر شورای پروانه ساخت یا نمایش تصمیمات دیگری را بگیرند، اما نکته مهم این است که باید بپذیریم سیاست کلان و راهبردی مشخص کننده برای دولت و نظام منویات مقام معظم رهبری است که چراغ راه فیلم‌سازان و مدیران می‌شود. این مسئله در جمهوری اسلامی ایران فرض است و همه بایستی پایبند به ان باشی ولی نکته اینجاست که برداشت‌های مختلفی در سیاست‌های کلانی که مقام معظم رهبری تبیین کردند به وجود می‌آید و هر گروهی فکر می‌کند نظر خودش به سیاست ابلاغی نزدیک‌تر است.

خطوط قرمز ما فیلمی است که …

او ادامه داد: حال در این میان اگر گروهی قدرت بیشتری داشته باشد سعی می‌کند نظر خود را اعمال کند که البته این‌ها قدرت‌ خود را از جاهای مختلفی می‌گیرند. تمام این اتفاقات در حالی است که گاهی پیش آمده نظر رهبری مخالف با آن فشارهای وارده بوده است، مثلا راجع به فیلم «آدم برفی» و «مارمولک» این اتفاق افتاد یا حتی فیلم «از کرخه تا راین» که ‌دچار همین فشارها بود و عده‌ای فکر می‌کردند این فیلم به جانبازان و هشت سال دفاع مقدس توهین کرده است. بنابراین ما یک سیاست‌های کلان داریم که باید در چارچوب آن‌ها فیلم بسازیم. نباید فیلمی خطوط قرمز یا بنیان‌های خانواده را تحت تأثیر منفی قرار دهد یا مثلا نهاد ازدواج را که یک امر مقدس در جامعه ما هست تضعیف کند چون از نظر ما فیلمی ساختارشکن و غیرقابل ساخت است؛ فیلمی که امنیت نظام و ارزش‌های نظام را هدف قرار دهد یا مسائل شرعی را رعایت نکند خطوط قرمز ما و همه دولت‌هاست.

داروغه زاده در ادامه با اشاره به اعضای شورای پروانه ساخت و نمایش و تاکید براینکه در اعضای این شوراها شخصیت‌های فرهنگی، دینی، موجه و مورد وثوق نظام هستند گفت: با این شرایط فیلمی که از این شوراها پروانه می‌گیرد فیلمی نیست که بتواند توقیف شود. این دقیقا همان جایی است که گروهی اشتباه فکر می‌کنند و برداشت خود را به شورای پروانه نمایش ما اعمال می‌کنند تا نظر آن‌ها درست تلقی شود در حالی که من به عنوان معاون نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی مهم‌ترین ارزشی را که باید از آن دفاع کنم قانون جمهوری اسلامی می دانم.

باید میان سلایق شخصی و انجام یک وظیفه قانونی تفکیک قائل شد

او افزود: اعضای شوراهای پروانه ساخت و نمایش مدافع ارزش‌های نظام هستند و نظر آن‌ها کارشناسی است ولی وظیفه من اجرای قانون و مواظبت کردن از مجوزی است که به صورت قانونی توسط این شوراهای موجه و موثق نظام تأیید و صادر شده است. اگر کسی از من بپرسد این فیلم را که مجوز گرفته دوست داری یا خیر، ممکن است بگویم در سلیقه من نیست ولی فیلم از حداقل‌ها برای اکران برخوردار است و شورای پروانه نمایش به آن مجوز داده است. بنابراین می‌خواهم براین نکته تاکید کنم که باید میان سلیقه شخصی و انجام یک وظیفه قانونی تفکیک قائل شد.

معاون سازمان سینمایی ادامه داد: این طور نیست که سرهر فیلمی مسئله درست کنند و بگویند خودت این فیلم را می‌روی ببینی؟ آیا حاضری تماشا کنی؟ اصلا سینما این نیست. سینما این است که تماشاگر با در نظرگیری سلیقه خود و سابقه کارگردان فیلمی را انتخاب می‌کند، سینما تلویزیون نیست که مخاطب عمومی داشته باشد و حق انتخاب کمتر باشد. در نتیجه بسیاری از فیلم‌هایی که نمایش داده می‌شوند ممکن است حتی فیلم منتخب آن‌هایی که مجوز را می‌دهند نباشد، اما دلیل نمی‌شود که به آن مجوز ندهند.

سخت‌گیری فقط ممیزی نیست

ابراهیم داروغه زاده در ادامه این گفت‌وگو در پاسخ به اینکه «وقتی با قاطعیت می گویید از شوراهای صدور پروانه ساخت و نمایش شما هیج فیلمی که امکان توقیف شدن داشته باشد بیرون نمی‌آید، آیا به این معنی است که در این دوره سخت‌گیری‌ها و ممیزی‌ها برای پروانه ساخت یا نمایش بیشتر می‌شود؟» بیان کرد: شوراهای پروانه ساخت و نمایش همیشه خیلی سخت‌گیرانه این کار را انجام می‌دادند ولی برای من این مهم است که شورای پروانه ساختم سخت‌گیرانه‌تر باشد. البته این سخت‌گیرانه بودن صرفا بخش ممیزی را دربرنمی‌گیرد بلکه علاوه بر ممیزی مسئله کیفی و سطح فیلمنامه را هم دربرمی‌گیرد چون از فیلمنامه‌ای که سطحی باشد فیلم شاهکاری تولید نمی‌شود. پس باید کمک کنیم فضا و فرصتی ایجاد شود که وقتی فیلمی به شورای پروانه ساخت ارائه می‌شود صرفا به آن‌جا به عنوان شورایی برای اعمال ممیزی نگاه نشود و به دنبال این هستیم کاری کنیم که سطح کیفی فیلم‌ها هم افزایش پیدا کند، در نتیجه حتما از این به بعد شوراهای پروانه ساخت سخت‌گیری‌های بیشتری را برای صدور مجوز اعمال می‌کنند و تأکید می‌کنم این سخت‌گیری صرفا به معنای ممیزی نیست.

تغییراتی در رویه کار ما حتما صورت می‌گیرد

وی با اشاره به اینکه «برای اینکه فیلم‌های بهتری تولید شود نیاز به متن‌های خوبی داریم و شورای پروانه ساخت جایی است که با متن سروکار دارد» درباره اینکه آیا برای سخت گیری‌های بیشتر قرار است اعضای شوراها هم تغییرکنند؟ گفت: بله، تغییراتی هم در شورای پروانه ساخت و هم در شورای پروانه نمایش با مشورت رئیس سازمان سینمایی انجام می‌شود که البته تغییراتی جزئی است و افرادی که الان حضور دارند هم متخصص و موثق هستند. در نتیجه شاید لازم نباشد تغییر افراد خیلی گسترده انجام شود، اما تغییراتی در رویه کار ما حتما صورت خواهد گرفت.

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در پاسخ به اینکه اگر تغییرات جزئی است به چه دلیل لزوم به تغییر اعضا احساس شده است؟ بیان کرد: حقیقت این است که این ضرورت‌ها را رئیس سازمان سینمایی قبل از حضور من در معاونت اعلام کرده بودند و پیش از انکه من بیایم قرار بر تغییر بود.

در ادامه گفت‌وگو بحث به اعلام نظر و خوش بینی رییس سازمان سینمایی و وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر رفع توقیف بسیاری از فیلم‌ها رسید آن هم در شرایطی که خود ابراهیم داروغه زاده تایید می‌کند “فشارهایی خارج از حوزه فرهنگ برای نمایش فیلم‌ها همواره وارد می‌شود.” ضمن اینکه محمد مهدی حیدریان در گفت و گوی خود با ایسنا تاکید کرده بود که “مواردی هم هستند که شرایط رفع توقیف را ندارند چون فیلمی است که جوهرش یا موضوع و تصویری که اشکال داشته آنقدر در کار معلول است که قابلیت نمایش پیدا نمی‌کند.

آخرین روند بررسی فیلم‌ها در کمیته رفع توقیف

داروغه‌زاده درباره آخرین روند بررسی فیلم‌ها در کمیته رفع توقیف اظهار کرد: بعضی فیلم‌هایی که آقای حیدریان گفته‌اند فرصت اکران نمی‌گیرند براساس این نگاه است که مثلا فیلمی در شورای پروانه ساخت نظر موافق راجع به ساخت آن وجود نداشته ولی به هر دلیلی مجوز گرفته و وقتی به شورای پروانه نمایش رسیده رد شده است. مرحله بعدی برای رسیدگی هم شورای عالی نمایش بوده که فراسازمانی است و نهادهای مختلفی در آن عضو هستند و در آنجا هم ممکن است رد شده باشد. طبیعی است وقتی این روال قانونی برای گرفتن مجوز با موفقیت پشت سر گذاشته نشده در کمیته هم کار چندان خاصی برای آن نمی‌توان انجام داد، یعنی مسئله چیزی نیست که رئیس سازمان سینمایی یا حتی وزیر به راحتی بتواند مشکل آن را حل کند بلکه باید خیلی اتفاق‌ها برای آن فیلم بیفتد تا دوباره وارد چرخه گرفتن پروانه نمایش شود.

این مدیر ادامه داد: از طرف دیگر فیلم‌هایی هم هستند که پروانه ساخت و نمایش دارند و مثلا حتی در جشنواره هم نمایش داده شدند ولی فقط یکی ‌دو مورد به این شکل بوده که یا مشمول زمان شده و دیگر مشکلی برایشان مطرح نیست یا اینکه اصلاح شده و این قابلیت را دارند که دوباره وارد چرخه گرفتن مجوز شوند.

او خاطرنشان کرد: من نمی‌خواهم برای این فیلم‌ها لفظ توقیف یا رفع توقیف را به کار ببرم چون از نظر من بعضی از این فیلم‌ها اصلا توقیفی نیستند که بخواهند رفع توقیف شوند. در یک زمان خاص یک مشکل کوچکی داشتند که می‌توانند در این کمیته بازبینی شوند و اگر جایی نگرانی درباره اکران آن‌ها دارد گفت‌وگو صورت گیرد تا ببینیم آیا می‌توان نگرانی‌ها را مرتفع کرد و بعد بلافاصله فیلم را به شورای پروانه نمایش ارجاع می دهیم. بنابراین معتقدم هرچقدر فضا را در رسانه‌ها حساس‌تر کنیم که قرار است فیلم‌های توقیفی بررسی شوند آسیب بیشتری به این آثار وارد می‌شود.

خانه پدری ،عصبانی نیستم و آشغالهای دوست داشتنی قابلیت نمایش دارند

این مدیر فرهنگی در ادامه درباره اینکه برخی فیلم‌ها مثل «خانه پدری»، «عصبانی نیستم»‌ و «آشغال‌های دوست‌داشتنی» در سال‌های گذشته بیشتر با نگاه سیاسی با مشکل روبرو شدند در حالی که اتفاقا دو فیلم آخر در راستای نقد دولت دهم و تاکید بر وحدت ساخته شدند و با این شرایط چقدر از مجوزهایی که برای نمایش تعدادی از این‌ها در گذشته صادر شده بود حمایت می‌کند؟ بیان کرد: از نظر شورای پروانه نمایش ما و همچنین خود من این سه فیلم قابلیت نمایش دارند. البته باز هم عرض می‌کنم وقتی می‌گویم فیلمی قابلیت نمایش دارد به این معنی نیست که آن را دوست دارم و مورد پسند من است یا حتی با حرفی که فیلم مطرح می‌کند، موافقم.

او گفت: مثلا من با حرفی که فیلم «خانه پدری» می‌گوید اصلا موافق نیستم و خودم به عنوان یک فرد سنتی مذهبی آن فیلم را اصلا دوست ندارم یعنی نه تنها آن فیلم را نمی‌پسندم بلکه اگر مسئولیت سینمایی نداشتم پس از نمایش حتما درباره آن نقدی می‌نوشتم و منتقد آن می‌شدم ولی به لحاظ قانونی واقعا معتقدم «خانه پدری» مشکلی ندارد و با در نظر گیری رده سنی مشخص می‌توان آن را به صورت محدود اکران کرد و البته به هر حال طبیعی است که این فیلم پرفروش نخواهد شد چون آن جنبه‌هایی از سینما که انبوه مخاطب بخواهد آن را ببیند ندارد.

از این پس برای تمامی فیلم‌ها گروه سنی مشخص می‌شود

وی در این بخش پیش از ادامه صحبت خود درباره فیلم ها، یادآور شد که قرار است از این پس در شورای پروانه نمایش برای تمام فیلم‌ها گروه سنی مشخص و در صورت لزوم توصیه‌هایی برای افرادی که نباید فیلم را ببینند ارائه شود.

کارگردان بخش‌هایی از فیلم “آشغال‌ها” را اصلاح کرده است

سپس معاون سازمان سینمایی اضافه کرد: همچنین درباره فیلم «آشغال‌های دوستی داشتنی» نباید فراموش کرد بخشی از فیلم به فتنه سال ۸۸ مربوط است که به هر حال آن مسئله خط قرمز نظام است، یعنی مسئله فتنه از آن جنبه‌ای که محسن امیریوسفی به آن نگاه کرده مردود و جزو خطوط قرمز است که طبیعتا شورای پروانه نمایش هیج دوره‌ای به آن مجوز نخواهد داد، ولی آقای امیریوسفی آن‌ بخش‌ها را اصلاح کرده و مواردی که جزو فتنه بوده همه برطرف شده است و الان فیلم تبدیل شده به اثری که فضای گفتمانی ایجاد می‌کند و فرزندان یک خانواده مثل فرزندان یک نظام هر کدام با طرز تفکری متفاوت با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند.

داروغه زاده گفت: این فیلم از نظر شورای پروانه نمایش ما قابل اکران است و می‌تواند در جامعه فضایی برای گفت‌وگو ایجاد کند و نقدهای مثبت و منفی هم داشته باشد. البته من از زمانی که محسن امیریوسفی فیلمنامه را نوشت و آن را خواندم مشکلاتی با متن داشتم که به خود او هم گفتم و اصلاحاتی را در شخصیتها وارد کرد هر چند به نظرم ان فیلمنامه مشکل داشت اما به هر حال فیلم در زمان آقای شمقدری ساخته شد. ضمن اینکه همین الان هم از نظر شخص من بعضی دیالوگ‌ها قابلیت تغییر دارند و تأکید می‌کنم که از نظر شخصی نقدهایی به این فیلم وارد است اما نگاه من در جایگاه شخصی و مسئولیتی که دارم باید تفکیک شده باشد. بنابراین یک فیلمساز می‌تواند فیلمی بسازد که خطوط اصلی نظام را رعایت کرده باشد و در عین حال شاید یک مسئول دولتی، یک روحانی یا یک قشر از جامعه آن را دوست نداشته باشد در این شرایط می‌توان راجع به آن حرف زد تا گفت‌وگو ایجاد شود. در واقع منظورم این است که فیلم‌های «عصبانی نیستم»، «خانه پدری» و «آشغال‌های دوست داشتنی» اتفاقا جزو فیلم‌های جدی و اجتماعی‌ای هستند که فضا را برای فیلم‌های سطحی کمدی و نازل می‌توانند تنگ‌تر کنند تا سینمایی را که در آن اندیشه جریان دارد و گفت‌وگو صورت می‌گیرد شاهد باشیم.

باید فاصله‌گذاری میان نظرات شخصی و جایگاه مدیریتی ایجاد شود

او در ادامه پاسخ خود با یاداوری زمان نمایش فیلم «عصبانی نیستم» در جشنواره فجر و تلاشی که برای نمایش آن با وجود مخالفت‌ها انجام داده بود، و نیز نقد روانشناسانه‌ای که در صفحه فیس بوک خود منتشر کرد و با ناراحتی رضا درمیشیان هم همراه شد، تاکید کرد: باید بپذیریم که این فاصله‌گذاری میان نظرات شخصی و جایگاه مدیریتی ایجاد شود تا فیلمی اکران شود که خطوط قرمز نظام را رعایت کرده اما ممکن است ما خودمان آن را به عنوان مدیران نظام دوست نداشته باشیم.

سرنوشت کاناپه

داروغه زاده درباره اینکه در این بین تکلیف فیلمی همچون «کاناپه» چه می‌شود گفت: بعضی فیلم‌ها هستند که تصمیم‌گیری درباره آن‌ها در اختیار شورای پروانه نمایش نیست بلکه خارج از مجموعه باید بررسی شوند مثل «رستاخیز» ‌که پروانه نمایش داشت ولی برخی مراجع تقلید با آن مخالف بودند و حکم مرجع تقلید را نمی‌توان کنار گذاشت.

او در پاسخ به اینکه نظر برخی مراجع نسبت به فیلم «رستاخیز» مثبت بود پس چرا آن‌ها برای نمایش فیلم اعمال نشد؟ بیان کرد: واقعیت این است که این دیگر خارج از توان سازمان و حتی خارج از توان دولت است که تصمیم‌گیری کند. فیلم «کاناپه» هم چنین شرایطی دارد و بحث آن خارج از توان سازمان است چون ما نمی‌توانیم فتوایی در این باره صادر کنیم.

سکانسی برای «خانه دختر» قرار است فیلمبرداری شود

وی درباره اینکه در حال حاضر تکلیف چند فیلم در کمیته مشخص شده است؟ گفت: در کمیته حدود ۱۰ فیلم برای بررسی وجود داشت که الان مشکل فیلم «خانه دختر» حل شده و حتی سکانسی قرار شده کامل فیلمبرداری شود. مشکل فیلم «پارادایس» هم حل شده است. مسئله «خانه پدری» در کمیته حل شده و چون به آنجا رسیدیم که طبق خواست فیلمساز امکان تغییر در فیلم نیست ما گزارش را به شورا می‌دهیم تا آن‌ها تصمیم بگیرند. درواقع می‌توانم بگویم مشکل بیشتر فیلم ‌ها در این کمیته حل شده است.

وضعیت فیلم‌های کاهانی

او درباره فیلم‌های رضا کاهانی هم گفت: از ایشان فقط یک فیلم در کمیته هست و «وقت داریم حالا» اصلا به ما نرسیده است. هرچند فیلم دیگر هم (ارادتمند، بهاره تینا نازنین) در شورای پروانه نمایش و شورای عالی نمایش رد شده است.

داروغه‌زاده درباره اینکه چرا با اکران این نوع فیلمها مخالفت می‌شود آن هم وقتی در جامعه به وضوح برخی معضلات دیده می‌شود، بیان کرد: برای نمایش بعضی فیلم‌ها باید شرایط کلی جامعه را درنظر گرفت چون برخی نظرها براین است که نشان دادن یکسری مسائل باعث ترویج آن‌ها می‌شود. با این حال در صدد هستیم طی یک پروژه علمی نمایش برخی سوژه‌های نابهنجار در جامعه را برای یک جامعه هدف و مشخص از قشرهای مختلف بررسی کنیم تا ببینیم چه نتایجی خواهد داشت. این موضوع مورد موافقت رییس سازمان سینمایی هم قرار گرفته است.

بخش آخر این مصاحبه به حرف و حدیث‌هایی رسید که در دوران پیش از او شنیده می‌شد مبنی براینکه برخی فیلم‌هایی که برای دریافت مجوز نمایش به سازمان سینمایی و شورای پروانه نمایش ارائه می‌شوند برای بعضی دستگاه‌ها یا افراد نمایش داده می‌شوند یا اطلاعاتی به آن‌ها داده می‌شود و به این ترتیب از همان مرحله جو مخالفت علیه آن‌ها در رسانه های تندرو ایجاد می‌شد.

در اصول خیلی سخت‌گیر هستم

داروغه‌زاده در پاسخ به اینکه با توجه به گزارش‌هایی که در برخی رسانه‌ها علیه فیلم‌های هنوز اکران نشده منتشر می‌شود و اینکه خودش نگاه سختگیرانه‌ای در صدور مجوز دارد آیا چنین اتفاقاتی ممکن است در دوران مدیریت او رخ دهد؟ بیان کرد: من در اصول خیلی سخت‌گیر هستم و اصلا کوتاه نمی‌آیم، یعنی موضوعاتی که بخواهد برای برخی دستگاه‌ها مهم باشد برای خود من مهم است و در نتیجه کارکردی که آن‌ها بخواهند داشته باشند را من خودم به تنهایی دارم پس لزومی نمی‌بینم فیلم‌ام را بدهم کسی ببیند چون فکر نمی‌کنم بیشتر از خودم کسی بتواند سخت‌گیری کند.

از طرف ما فیلمی بیرون نمی‌رود مگر در مورد نادری

او با اشاره به اینکه علاوه بر اعضای شورای پروانه نمایش، وزیر فرهنگ و رییس سازمان سینمایی و خودش حق دیدن فیلم‌ها را دارند، افزود: بنابراین از طرف ما فیلمی بیرون نمی‌رود مگر اینکه در مورد نادری از طرف جای خاصی طی یک نامه مکتوب بخواهند فیلمی را ببینند.

وی درباره فیلم‌هایی که با مُهر بازبینی ارشاد قاچاق شدند هم توضیح داد: دراین باره از همان روزی که آمدم ابلاغ کردم فیلمسازان برای نمایش فیلم در شورای پروانه نمایش دی سی پی یا دی وی کم بیاورند و دیگر دی وی دی دست ما ندهند، این حتی به ما هم کمک می‌کند که اکر کسی از ما فیلم خواست بگوییم در اختیار نداریم.

سوالات یک مدیر از اهالی سینما

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی در پایان این گفت‌وگو و در جمع بندی صحبت‌های خود با اشاره به مواردی، سوالاتی را از جامعه سینمایی مطرح کرد.

داروغه‌زاده گفت: وضعیت سینمای ما مطلوب نیست و فیلمی که دغدغه‌های کلان کشور را نشان دهد وجود ندارد. ما چند سال است در منطقه‌ با یک گروه تروریستی بین‌المللی درگیر هستیم ولی از امنیت بسیار بالایی برخورداریم و شاید خیلی متوجه شرایط نباشیم. الان این سوال مطرح است که چرا هیچ فیلمی راجع به این مسئله ساخته نمی‌شود؟ آن هم در حالی که ما درگیر جنگ هستیم و مردم اصلا باور نمی‌کنند که این اتفاق چقدر به ما نزدیک است ، یا مثلا در بحث هسته‌ای و کارشکنی‌هایی که در سطح بین المللی بود توانستیم به دانش هسته‌ای در سطح بسیار بالا دست پیدا کنیم ولی چند فیلم درباره این موضوع ساخته شده است؟ اصلا نسبت سینمای ما با توسعه کجاست؟ امید، نشاط و آرامش بخشی به جامعه در سینمای ما کجاست؟ چرا اگرهم فیلم جدی می‌سازیم آن را با تلخی زیاد و اکنده از نا امیدی ممزوج می‌کنیم؟

۵۸۲۴۱

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687969

[ad_2]

لینک منبع

بزرگداشت جین فوندا و رابرت ردفورد در ونیز

[ad_1]

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، جین فوندا و رابرت ردفورد دو تن از بازیگران
سرشناس سینمای آمریکا برای نخستین نمایش فیلمن «روح‌هایمان در شب» به جشنواره ونیز
سفر می‌کنند و یک روز پیش از نمایش فیلم برای یک عمر دستاورد هنری شیر طلایی
جشنواره را دریافت خواهند کرد.

فیلم «روح‌هایمان در شب» در بخش غیررقابتی جشنواره نمایش داده می‌شود. فیلم با
اقتباس از رمان کنت هاروف با فیلمنامه‌ای از مایکل اچ‌وبر ساخته شده است. داستان
فیلم درباره زنی تنها به نام ادی مور (جین فوندا)‌ است که ناگهان به دیدار همسایه‌اش
لوییس واترز (رابرت ردفورد) می‌رود که از قرار او نیز سال‌ها است که تنها زندگی می‌کند.
‌آن‌ها در شهری کوچک سال‌ها همسایه بوده‌اند اما ارتباط اندکی با هم دارند.

آلبرتو باربرا دبیر جشنواره فیلم ونیز با اشاره به اهدای جایزه افتخاری شیر
طلایی به فوندا و ردفورد آن‌ها را بازیگرانی خارق‌العاده توصیف کرد. او در ادامه
به جشنواره ساندنس اشاره و ردفورد را برای پایه‌گذاری چنین رویداد درخشانی در
دنیای فیلمسازی تحسین کرد.

«روح‌هایمان در شب» محصول کمپانی نتفلیکس است. این کمپانی پیش از این نیز با
چند اثر به جشنواره فیلم کن پا گذاشته بود. از آنجا که نتفلیکس شرکتی برای عرضه
استریم ویدئو است، حضورش در کن با انتقادات بسیاری روبه‌رو شد که عمده آن درباره
نقش این گونه شرکت‌ها در محدود شدن بازار اکران فیلم‌های در سالن‌های سینما است.

در این میان آلبرتو باربرا دیدگاه متفاوتی دارد و با روی باز از حضور محصولات
نتفلیکس در جشنواره ونیز استقبال کرده است.

هفتادوچهارمین دوره جشنواره فیلم ونیز از ۸ تا ۱۸ شهریور (۳۰ اوت تا ۹
سپتامبر) برگزار خواهد شد.

منبع: ورایتی/ ۱۷ جولای

۵۸۲۴۱

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/688007

[ad_2]

لینک منبع

چهره‌های سرشناس در بزرگترین اکران خصوصی سینما/ از معاون رییس‌جمهور تا همایون شجریان وعادل فردوسی‌پور

[ad_1]

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مهران مدیری پس از سال‌ها کارگردانی آثار
تلویزیونی برای نخستین بار بخت خود را در عرصه سینما با فیلم «ساعت ۵ عصر» آزموده
است.

فیلم تازه مهران مدیری از چهارشنبه ۲۸ تیر آغاز می‌شود اما مهران مدیری فیلمش
را پیش از اکران عمومی برای جمع وسیعی از هنرمندان نامدار و اهالی رسانه نمایش داد
تا به گفته خودش بزرگترین اکران خصوصی تاریخ سینمای ایران را رقم بزند.

مدیری در این باره گفت:‌ « امشب بزرگترین اکران خصوصی در تاریخ سینمای ایران است و
هنرمندی نیست که اینجا نباشد و ۹۵ درصد هنرمندان عرصه‌های مختلف حضور دارند.»

کارگردان «ساعت ۵ عصر» که نمی‌توانست از تک‌تک ۶۳۰ چهره‌ حاضر با نام بردن یاد
کند، در ادامه گفت:‌ « از چند نفر باید نام ببرم از جمله دکتر نوبخت،  بهمن فرمان آرا، حسین علیزاده، همایون شجریان.
کاش حال استاد بزرگ هم خوب بود واینجا بود. دست تک‌تک شما را می‌بوسم و خیلی ممنون
که امشب آمدید. محمود کلاری امریکا بود و جاش خالی بود و انوشیروان روحانی شیراز
بود که فرزندش اینجاست. علی معلم، افشین یداللهی و عارف لرستانی دوست داشتم اینجا
باشند که حیف نیستند.»

از دیگر چهره‌های سرشناس حاضر در این مراسم می‌توان به رضا عطاران، سامان
مقدم، سیامک انصاری، فرهاد اصلانی، آزیتا حاجیان، رویا تیموریان،
مهتاب کرامتی، حسین پاکدل، عاطفه رضوی، بهروز افخمی، علی انصاریان، بزرگ‌مهر حسین
پور، بیتا فرهی، سالار عقیلی، سامان احتشامی، ، امیر جعفری،، عادل فردوسی‌پور و
رامبد جوان اشاره کرد.

مهران مدیری نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم «ساعت ۵ عصر» است. او علاوه
بر این در فیلم نقش کوتاهی بازی می‌کند.

۵۸۲۴۱

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/688036

[ad_2]

لینک منبع

مهران مدیری و دخترش در اکران خصوصی «ساعت ۵ عصر» / عکس

[ad_1]

مهران مدیری و دخترش در اکران خصوصی «ساعت ۵ عصر» / عکس     به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در مراسم اکران خصوصی فیلم «ساعت ۵ عصر»‌ چهره‌های سرشناس بسیاری از حسین علیزاده و همایون شجریان تا بهمن فرمان‌آرا و رضا عطاران حضور داشتند. ۵۸۲۴۱ Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687965

The post مهران مدیری و دخترش در اکران خصوصی «ساعت ۵ عصر» / عکس appeared first on کوتوله ها|عکس جدید بازیگران،افزایش سرعت تلگرام،کریستین رونالدو.

[ad_2]

لینک منبع

نظر کاربران خبرآنلاین/ آموزش به کودکان چشم‌وگوش باز می‌کند یا مانع تکرار حوادثی مثل آتنا می‌شود؟

[ad_1]

یه گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، یک
سوال: اگر آتنا آموزش دیده بود…؟ این سوالی است که حتما شما هم در ذهنتان به
دنبال پاسخ آن بوده‌اید. سوالی که بسیاری از مخاطبان خبرآنلاین بر سر این موضوع که
آیا آموزش می‌تواند مانع تکرار حوادثی این چنینی شود یا نه، بحث کرده‌‌اند. گفت‌وگوهایی
که با «تاکید بر لزوم آموزش کودکان» به عنوان لازمه اصلی جامعه آغاز و به یک سوال
خاتم شد: «آیا آموزش، آن زمانی که مرد با دستاش جلوی دهن آتنا را گرفته بود دردی را
از او دوا می‌کرد؟»

ماجرای
مرگ ناگوار آتنا، دختری که ۲۰ روز در پارس آباد گم شد و بعد جنازه‌اش در پارکینگ
خانه مردی پیدا شد، ایرانیان را دوباره به یاد ستایش انداخت. دختری افغان که به
دست پسری نوجوان مورد تجاوز قرار گرفت و کشته شد. حادثه‌ای که موجی از واکنش‌ها در
میان افکار عمومی را برانگیخت. ماجرای مرگ آتنا در نخستین ساعات خبری شدن این
حادثه در پارس‌آباد مغان در استان اردبیل سبب ابراز همدردی مردم با خانواده این
کودک شد و پس از آن موجی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی برای بررسی دلایل وقوع این
حوادث به راه افتاد. دلایل و شاید راه‌هایی که سبب کاهش این گونه حوادث ناگوار می‌شد
از سوی کاربران شبکه‌های اجتماعی به یکدیگر بسیار نزدیک بود. عده‌ای افزایش مراقبت
خانواده‌ها از فرزندان خود را راهی برای کاهش این حوادث بیان کردند، گروهی دیگر
اما مجرمان را افرادی بیمار خواندند که نیاز به درمان آن‌ها بیش از هر اقدام دیگری
در جامعه نیاز است. از سوی دیگر برخی از جای خالی آموزش به کودکان و تاثیر آن بر
وقوع حوادث این‌چنینی صحبت کردند و گروهی دیگر نیز حوادثی از این دست را مقوله
نحوه حضور دختران و زنان در محیط عمومی و وضعیت ظاهری آنها یعنی داشتن حجاب گره
زدند. اما از نظر کاربران کدام یکی از این موارد بیش از دیگری در جامعه مورد نیاز
است؟ آموزش کودکان و والدین، مراقبت از فرزندان یا نحوه پوشش آنها؟

گرچه
قاتل آتنا در اولین اعترافات خود انگیزه مالی را عامل قتل او عنوان کرده بود اما
پزشکی قانونی آثار آزار جنسی بر روی جسد این کودک را تایید کرد. آزار جنسی اتفاقی
است که گاهی در خفا اتفاق می‌افتد و راز باقی می‌ماند. آمارها می‌گویند از هر هشت
کودک در گیر با این عارضه فقط یک نفر نسبت به بازگو کردن آن همت می‌کند و بقیه
سکوت می‌کنند. همچنین ۹۳ درصد قربانیان آزار جنسی با فرد مجرم آشنایی داشته اند.
مجرم می تواند هر فردی اعم از افراد خانواده، مربی، فامیل، پرستار کودک و پدر و
مادر کودک دیگری باشد. مجرم معمولا سعی می کند این امر را برای کودک عادی جلوه دهد
و در صورت مخالفت کودک از خشونت و زور استفاده می‌کند. پس از ارتکاب جرم نیز کودک
را تهدید کرده و از او می خواهد این اتفاق را برای کسی بازگو نکند. کارشناسان می‌گویند
یکی از دلایل عدیده‌ای که یک کودک را می‌تواند در معرض آسیب‌های جنسی قرار دهد،
ناآگاهی است. ناآگاهی او از مسائل جنسی و چگونگی واکنش نشان دادن به آن. موضوعی که
مورد توجه کاربران خبرآنلاین قرار گرفته است. واکنش‌ها به آموزش کودکان از نظر
مخاطبان خبرآنلاین به دو دسته تقسیم شده‌اند. عده‌ای مخالف آموزش کودکان بوده‌اند
و آن را دلیلی برای بلوغ زودرس در کودکان دانسته‌اند. عده‌ای دیگری اما به آموزش
موافق بوده‌اند که موافقان نیز چند دسته هستند، کسانی که آموزش والدین را بر آموزش
کودکان ارجح دانسته‌اند، کسانی که آموزش از طریق مدرسه را می‌پسندند و کسانی که می‌گویند
آموزش از والدین و روانشناسان به کودکان بهترین نوع آموزش است.

در
زیر برخی از نظرات مخاطبان خبرآنلاین درباره تاثیر آموزش بر تکرار حوادث آزار
کودکان را می‌خوانید:

موافق آموزش

مخالف آموزش

از اسمش معلوم
هست. اموزش و بسیار خوب و پسندیده است. و کارشناسان تاکید میکنم کارشناسان این
امر با توجه به سن شناسی اموزش لازم را بدهند

آموزش به کودکان
باعث می‌شود چشم و گوش آنها باز شود. باید ۳ کار انجام شود: اول آموزش به
بزررگسالان و والدین دوم غربالگری روانی افراد جامعه در سن خاص و شروع درمان
افراد بیمار سوم پیشگیری از راه بالابردن ایمان دینی و جلوگیری از عواملی که
منجر به بروز این بیماری ها یا حاد شدن آنها می شود مانند جلوگیری از بدحجابی،
کاهش سن ازدواج و جلوگیری از سرخوردگی و سرکوب میل جنسی به دلیل ازدواج نکردن و
دیدن صحنه های محرک..

چرا مسیری که دنیا
آزموده را استفاده نکنیم اموزش به خود کودکان بهترین راه خواهد بود.

آموزش چه فایده ای
برای بچه ها داره؟ مثلا بچه تشنه که میشه به کسی نگه آب میخوام؟ اون طرف بیمار
بوده و باید درمان می‌شده. پدر و مادر بچه نباید اونو تنها می‌ذاشتن، دونستن اینکه
لک لکی در کار نیست باعث میشه بچه‌های کم سن که قدرت تشخیص درست از غلط‌رو ندارن
روشون به روی والدین و همدیگر باز بشه و زود خودشون رو به باد بدن و تازه بدتر
هم میشه. جامعه به فساد کشیده میشه. بچه بدونه که همه مردها دیو هستن و باید
ازشون فرار کرد؟ بچه اصلا زورش میرسه از خودش دفاع کنه و نذاره؟ بچه مثلا کنار
عموش یا داییش یا مرد همسایه حس وحشت داشته باشه؟ یا باید اون عمو و دایی و همسایه
و مغازه دار اصلاح بشه.

باید صریح و ساده
بدون استرس به کودکانمان آموزش دهیم از شناختن اندام جنسی و نبایدها و نرفتن‌ها
و گفتن حرف‌هایی که دیگران به کودک می‌گویند مبادا به والدینت بگویی و اتفاقا باید
به کودک آموزش دهیم همه مطالب را به پدرومادرها بگویند…درلفافه حرف زدن می‌شود
ناآگاهی و سواستفاده دیگران از آنها.

به اندازه کافی
بچه ها میدونن این آموزش خیلی بیشتر پسرها آسیب میبینن اینا نزده دارن میرقصند
باور کنید در مدرسه این آموزش ها باشه من بچه ام را برمیدارم میفرستم یه کشور دیگه
چون بشدت دچار بلوغ زودرس میشه از اون ور هم نمیتونه کاری کنه دیوانه میشه. فقط
بایست به پسرا و دخترا گفته شود خونه غریبه نرووند چه میدونم به هیچکی اعتماد
نداشته باشند سرشون توی کار و درس باشه خودمون هم که بزرگتریم خیلی مراقبشون باشیم.

آموزش صحیح
رفتاروگفتار از پدرومادر فرزند میباشد بعد در آموزشگاه…بهتر است روی این مراکز
حساب بازنکنند چون اینجا این مسایل را تابو میشمرند و استدلال پوسیده شان ب
انحراف کشیدن افرادکودک را پیش میکشند..باعث تاسفه در قرن۲۱

خیر تجاوز مسئله
جداگانه ایست که زنان بالغ و آگاه هم در بر میگیرد اینها مورد کودک آزاری توسط
فامیل، معلم و … نشده اند به اینها تجاوز شده آموزش مهم اینه که دختر بچه در
کوچه خیابون پرسه نزنه به هر غریبه ای عمو نگه و مثل بره دردسترس گرک قرار نگیره
بچه ها تنها نباید در این روزها که شهر پر ازکفتار است در خیابانها باشند مسئله
هیس دخترها که فریاد نمی زنند با این دختر فرق داره. باید به بچه ها آموزش صجیح
داده شه که مورد سوء استفاده قرار نگیرند.

از دیدگاه اسلامی
هم اگر به موضوع نگاه کنیم دختران از۹سالگی وپسران از۱۵سالگی بالغ اند و باید با
مسایل اخلاقی و جنسی کاملا اشنا شده باشند که این امر همه جای دنیا برعهده ی
اموزش پرورش است. ولی ظاهرا عده‌ای ترجیح میدن مردم در جهل زندگی کنند. از طرف دیگه
سواد مردم در زمینه بهداشت روانی هم زیر صفره. مردم با اختلالات جنسی و روحی
روانی هیچ اشنایی ندارند و یا دچار کج فهمی هستند. خانه از پای بست… انشاالله
درست بشه.

حتما باید آموزش
داده بشود از روز اول مدرسه باید بهشان بگویند نو بادی تاچ تماس بدنی ممنوع. در
ایران متاسفانه تماس‌های بدنی بین بچه ها زیاد است از دست دادن و دست روی کول هم
گذاشتن شروع میشود تا خدا میداند عاقبت به کجا برسد.

در طول ۱۲ سال در
مدارس ما یک کلام در مورد بحث جنسی که یک نیاز طبیعی هر انسان است صحبت نمیشود…
لا جرم بچه ها از منابع ناصحیح م غیر مطمئن اخبار و اطلاعات کسب میکنند… اصلا
مگر نیاز جنسی را خدا در وجود ما نذاشته؟؟؟ چرا باید کتمان بشه؟؟؟

صحبت با کودکان
در مورد خطرات جنسی چیزی نیست که هر فرد آموزش ندیده ای بتونه از پسش بربیاد.یک
اشتباه کوچیک در توضیح این مسائل میتونه باعث ایجاد ترس همیشگی تو وجود پاک کودک
بشه و آسیب زا است.بنابرااین در بهترین حالت بایدافراد آموزش دیده در مدارس بچه
ها رو با این مسائل آشنا کنند.در صورتی که این امکانپذیر نبود خود والدین باید
از روانشناس کمک بگیرند.

آیا
حجاب عامل قتل آتنا بود؟

در
ساعات ابتدایی انتشار خبر کشف جسد آتنا، دستگیری قاتل و انتشار عکس‌هایی از این
کودک برخی از کاربران شبکه‌های مجازی پوشش این دختر ۷ ساله را دلیلی برای تحریک
مجرم به کودک آزاری دانستند و نوع پوشش کودکان را دلیلی برای اینگونه حوادث ناگوار
عنوان کردند. کاربران خبرآنلاین نیز درباره این موضوع با یکدیگر به بحث پرداختند و
عده‌ای مخالف و عده‌ای موافق با این موضوع بوده‌اند.

۴۲۲۳۵

Article source: http://www.khabaronline.ir/detail/687714

[ad_2]

لینک منبع